Soms moet je niet tonen wie je bent. Soms moet je gewoon winnen. Dat was exact de opdracht voor KRC Genk in de derby tegen STVV. Niet schitteren. Niet per se domineren. Wel drie punten pakken. En dus schoof Nicky Hayen een deel van de klassieke Genkse reflexen bewust aan de kant. Minder risico. Minder ruimte. Minder ijdelheid. Meer controle. Meer compactheid. Meer resultaat. Dat leverde geen grootse derby op, maar wel een 1-0-zege die Genk nog net aan het infuus van play-off 1 houdt. Het opvallendste na afloop was niet de score, maar de openheid waarmee Hayen zijn plan benoemde. Genk liet de bal vaker aan STVV en vertrok niet vanuit de gekende drang om het spel constant zelf in handen te nemen.

Niet uit angst, wel uit inzicht. Hayen zag dat STVV de profielen heeft om tussen de lijnen pijn te doen zodra je hen ruimte geeft, en dus kneep Genk die zones doelbewust dicht. Zijn samenvatting was veelzeggend: hij wilde het geen afbraakvoetbal noemen, maar wel een aanpak die STVV absoluut niet in zijn spel mocht laten komen. En laat ons eerlijk zijn: daar had hij gewoon gelijk in. Genk heeft zich dit seizoen al te vaak vastgereden in het idee dat het vooral “goed” moest voetballen. Te vaak was het verzorgd zonder dodelijk te zijn. Te vaak zat er kwaliteit in de opbouw, maar te weinig efficiëntie in de afwerking van wedstrijden. Tegen STVV koos Hayen voor het omgekeerde. Niet de esthetiek stond centraal, wel de wedstrijd. Niet het perfecte plaatje, wel de perfecte lezing van wat nodig was. Dat leverde een gesloten derby op, ja. Eentje met weinig franjes en weinig fases die lang zullen blijven hangen. Maar ook eentje waarin Genk nauwelijks iets weggaf. Tobias Lawal hield de nul, Zakaria El Ouahdi zorgde voor het enige doelpunt, en daarmee was de essentie van de avond samengevat. Het was sober, zakelijk en bij momenten zelfs on-Genks. Maar vooral: het was eindelijk volwassen.

Dat maakt deze wedstrijd ook interessanter dan de score alleen doet vermoeden. Want misschien zat hier wel een les in voor de laatste rechte lijn. Genk hoeft niet altijd de mooiste versie van zichzelf te zijn om een match te winnen. Soms volstaat het dat een ploeg begrijpt waar de tegenstander gevaarlijk wordt, daar de zuurstof afsnijdt en op het juiste moment toeslaat. In een derby, onder druk, met de top zes die uit beeld dreigde te verdwijnen, was dat misschien zelfs de enige juiste keuze. De realiteit blijft wel hard. Ondanks de zege heeft Genk zijn lot nog altijd niet volledig in eigen handen. Op de slotspeeldag moet het zelf winnen van RAAL La Louvière, terwijl het tegelijk afhankelijk blijft van wat KAA Gent en RSC Anderlecht doen. De marge is klein, de rekenmachine ligt klaar. Maar zonder deze derbyzege was er zelfs niets meer te berekenen geweest. En dus hoeft niemand deze match mooier te maken dan ze was. Dit was geen voetbal dat je inlijst. Dit was voetbal dat je nodig had. Hayen voelde dat perfect aan. Hij haalde de glans van de wedstrijd, maar gaf zijn ploeg wel opnieuw een kans. En op dit punt van het seizoen is dat veel meer waard dan applaus voor intenties.